Overdag was ze moe. Soms zó moe dat ze zich rond vier uur afvroeg hoe ze de avond nog door moest komen. Maar zodra ze in bed lag, leek haar hoofd daar heel anders over te denken. Dan kwamen de gedachten. Wat ze die dag had gezegd, wat ze morgen niet mocht vergeten, een gesprek van drie dagen geleden. En vooral die ene gedachte: als ik nu niet snel slaap, ben ik morgen weer kapot.
Ze had inmiddels van alles geprobeerd. Geen telefoon meer in de slaapkamer, vroeger naar bed, later naar bed, ontspanningsoefeningen. Soms hielp iets even, maar al snel begon het opnieuw. Langzaam was slapen iets geworden waar ze haar best voor deed. Ze keek op de klok, rekende uit hoeveel uur ze nog had en voelde de spanning toenemen.
Tijdens onze gesprekken werd duidelijk dat juist dát een belangrijke rol speelde. Haar bed was niet alleen meer gekoppeld aan rust en slapen, maar ook aan alert zijn. Gaat het vannacht wel lukken? Haar lichaam lag stil, maar vanbinnen stond ze op scherp.
‘Slapen was iets geworden waar ze haar best voor deed.’
Tijdens de hypnotherapie werkten we daarom niet aan nóg harder ontspannen. Ze hoefde het slapen juist minder te controleren. We werkten met het loslaten van die voortdurende alertheid en met het opnieuw ervaren van haar bed als een plek waar niets opgelost, onthouden of afgedwongen hoefde te worden.
Een paar weken later vertelde ze dat ze nog steeds weleens wakker lag. Alleen gebeurde er dan iets anders. Ze keek niet meer meteen hoe laat het was en begon niet meer te rekenen. Soms dwaalden haar gedachten nog even af en daarna werd ze ’s morgens wakker zonder precies te weten wanneer ze in slaap was gevallen.
Dat vond ze bijna vreemder dan het slapen zelf.
“Ik ben er gewoon veel minder mee bezig.”
En juist daardoor kreeg slapen langzaam weer de kans om iets vanzelfsprekends te worden.