Ze kwam bij me omdat ze zich zekerder wilde voelen. Ze twijfelde veel aan zichzelf en kon behoorlijk blijven hangen in wat anderen van haar vonden. Vooral achteraf. Had ze iets verkeerd gezegd? Was iemand misschien geïrriteerd? Had ze het anders moeten aanpakken?
In ons eerste gesprek werd al snel duidelijk dat haar onzekerheid niet op zichzelf stond. Ze was vooral heel goed geworden in aanvoelen wat ánderen nodig hadden.
Nee zeggen vond ze lastig. Grenzen aangeven ook. En als iemand niet blij met haar was, voelde dat bijna alsof zij iets verkeerd had gedaan.
Tijdens de sessies zijn we daarom niet alleen met die onzekerheid aan de slag gegaan. Met hypnotherapie hebben we gewerkt met de patronen die daaronder lagen: het voortdurend aanpassen, bevestiging zoeken en de overtuiging dat ze het voor anderen goed moest doen.
Langzaam ontstond er iets anders.
Niet het gevoel: het kan me niets meer schelen wat iemand van me vindt. Dat was ook helemaal niet het doel. Wel merkte ze dat ze minder automatisch ging twijfelen aan zichzelf. Ze kon ergens nee tegen zeggen zonder daar vervolgens de halve avond over te piekeren.
En misschien nog belangrijker: ze begon zichzelf steeds vaker de vraag te stellen die ze jarenlang nauwelijks had gesteld:
Wat wil ik eigenlijk?
Een paar weken later zei ze tijdens onze afspraak: ‘Het gekke is, ik voel me helemaal niet ineens een ander mens. Ik ben gewoon veel meer mezelf.’
En dát is soms precies waar verandering over gaat.